عهد کردم که دوستت نداشته باشمسپس در برابر این تصمیم شگرف، ترس مرا فرا گرفتعهد کردم که برنگردمو برگشتمو از دلتنگی نَمیرمو مُردمبارها عهد کردمو بارها تصمیم گرفتم که کنار بکشمستاو یادم نمیآید که کنار کشیده باشم2عهدهایی کردم بزرگتر از خودمفردا روزنامهها درباره من چه خواهند گفت؟حتما خواهند نوشت دیوانه شدهامحتما خواهند نوشت خودکشی کردهامعهد کردمکه ضعیف نباشم... و بودمکه برای چشمانت شعری نسرایمو سرودم..عهد کردم که نه ..و نه ..و نه ..و وقتی به حماقتم پی بردم.. خندیدم3عهد کردم که نسبت به گیسوانت بی تفاوت باشم وقتی از برابرم عبور می کنندولی آنگاه که مثل شب بر پهنه پیاده رو جاری شدندفریاد زدم ...عهد کردمکه چشمانت را نادیده انگارم هرچقدر که مرا به محبت فرابخوانندولی آنگاه که دیدم ستاره میبارندنعره کشیدم...عهد کردمکه هیچ نامه عاشقانهای برایت ننویسمولی ـ بر خلاف میلم ـ نوشتمعهد کردمجایی که تو هستی پیدایم نشودو وقتی فهمیدم که برای شام دعوت شدهایرفتم...عهد کردم که دوستت نداشته باشمچگونه؟کجا؟اصلاً کی دیدی که من عهد کرده باشم؟دروغ میگفتم از فرط راستگوییو خدا را شکر که دروغ میگفتم...4عهد کردمبا نهایت سردی... و با نهایت حماقتکه تمام پلهای پشت سرم را خراب کنممخفیانه تصمیم گرفتم که تمام زنان را بکُشمو علیه تو اعلام جنگ کردمو هنگامی که روی سینهات اسلحه کشیدمشکست خوردمو هنگامی که دست تسلیمت را دیدمشرمگین شدمعهد کردم که نه... و نه... و نه ...و تمام عهدهایمدود بود و در هوا پراکندمشان.5عهد کردمکه هیچ شبی به تو زنگ نزنمو به تو فکر نکنم، وقتی بیمار میشویو دلواپست نباشمو گلی نفرستمو دستانت را نبوسمو شبی زنگ زدم.. بر خلاف میلمو گل فرستادم.. بر خلاف میلمو وسط دیدگانت را بوسیدم، تا سیر شدمعهد

همخواب رقیبانی و من تاب ندارم

بیتابم و از غصهٔ این خواب ندارم

زین در نتوان رفت و در آن کو نتوان بود

درماندهام و چارهٔ این باب ندارم

آزرده ز بخت بد خویشم نه ز احباب

دارم گله ازخویش و ز احباب ندارم

ساقی می صافی به حریفان دگر ده

من درد کشم ذوق می ناب ندارم

وحشی صفتم اینهمه اسباب الم هست

غیر از چه زند طعنه که اسباب ندارم

نه حق نمک را شناختی نه حق هیچ را بخند و خنده شادمانه بزن برای آنکه میدانی میگم بلد بودم ادب کنم اما نمیخواهم